Madagascar

donderdag 8 mei 2014

Manakara-Ranomafara

Dag 8

Donderdag 1 mei

Om 9u45 vertrekken we uit hotel La vanille voor 190 km naar Ranomafara. (ong. 4 uur rijden)
Hier is het 1^ste nationale park dat we morgen willen bezoeken. Het park is 40000 hectaren groot.

Onderweg is het weer genieten van het afwisselende landschap .

Bij een stop om even iets te drinken, worden we terug aangeklampt. Ditmaal waren het halfedelstenen die we aangeboden kregen. Mits wat afbieden kocht ik toch 2 emeraude steentjes , aan ¼ van de gevraagde prijs. We hoorden van Mamy dat deze steentjes echt door de mensen zelf gezocht worden. Ze zijn nog ruw, maar puur. Plots stonden er 7 anderen er ook met robijn, emeraude, citroniet… Gans Madagascar is eigenlijk gekend om zijn halfedelstenen.
Onderweg deed Mamy ons teken : kijk daar beneden, mensen met schalen in de rivier, aan het ziften voor goud. Er is hier vroeger ook eens een goudrush geweest. Er is er nog te vinden, maar héél schaars.

Rond 14u30 komen we aan in ons hotel Christo.

Na een lichte warme maaltijd rijden we door, om een gids voor morgen in het park te reserveren.

In het dorp van Ranomafara worden we tegengehouden door een andere chauffeur, die deze morgen ook uit hotel La Vanille in Manakara vertrokken was. Een gesprek in het Malgash… Maar het bleek duidelijk om ons te gaan… Mamy zei ons dat we in het hotel iets vergeten waren…

Oeps, ik wist heel zeker dat er niets meer in de kamer lag toen we vertrokken.

Plots herinnerde ik me dat ik iets in de schuif van een kast gelegd had,( na ons avontuur met de trein.). Deze had ik dezemorgen helemaal vergeten te openen. Mijn tablet en videocamera !

Terug in hotel getelefoneerd naar Hotel La Vanille om te zien hoe we dit konden regelen.
De beste optie was dat het hotel tablet +camera zouden meegeven met een taxi-brousse. Deze zal het morgen in ons hotel hier bezorgen. Mits kosten te betalen natuurlijk. Maar dit zullen we met plezier betalen..

Het is toch raar, In Tana werd ik de 1^ste dag bijna gelyncht om een halsketting, en vandaag doet men alles dat mogelijk was, om ons te contacteren dat we iets vergeten waren in het hotel !

Spijtig dat ik de kamermeisjes, niet persoonlijk kan bedanken voor hun eerlijkheid. Ik denk hierover na, wat ik kan doen….Ook de hotelmanager verdient een pluim! Ik zal een aanbeveling plaatsen in Tripadvisor voor hotel La Vanille in Manakara !

Morgen zitten we werkelijk in het tropisch regenwoud… Hier leven de meeste malariamuggen!!!

Morgen onze dagelijkse malariapil, instrijken met tropische muggenmelk, lange broek, polo met lange mouwen ,wandelschoenen…

En dan gaan we op zoek naar Maki’s, kameleons en andere mooie dieren en planten…,

En nu in bed , onder het muskietennet…

woensdag 7 mei 2014

Manakara : canal de Panganales

Dag 7

Woensdag 30 april

Een tochtje met prauw op het Canal Panganales.
Ontbijt op het strand waar we al gauw bezoek kregen van 3 mooi groen gekleurde hagedisjes, een pracht om zien. (geen foto)

Om 9u30 stappen we met gids en 4 roeiers in de prauw. Het is niet zo’n superlichte prauw, maar wel eentje, speciaal om tochtjes te maken voor toeristen. Veel zwaarder, daarom ook 4 roeiers.

We stappen af aan een distillerie. Ondertussen krijgen we uitleg over de planten en bomen, met de geneeskundige werking van hun vruchten, of van hun bladeren. Vleesetende plantjes vindt je hier ook.

In de distillerie legt men uit hoe deze op een primitieve, maar daarom niet minder efficiente manier verwerkt worden tot zeepjes en oliën.

We varen verder naar het kleinste vissersdorpje (van 2), in de buurt. Dit dorpje (700 inwoners) , leeft enkel van de visvangst. De vrouwen verkopen wat spulletjes gemaakt uit hout, raffia, vanille en colliers (gemakt van vruchten van bomen). In dit dorpje heeft men ook een schooltje voor de kinderen. Het iets grotere vissers ernaast (1200 inwoners), heeft dit niet. We krijgen dorst.. Geen nood : een jongeman kruipt even in een boom, en plukt voor ons elk een kokosnoot. Fris en lekker is dit sap ..

We varen verder en er is een picknick voorzien voor ons op het strand. Het zijn de roeiers en gids zelf, die deze voor ons klaarmaken. Eerst een aperitief op basis van kokosnoot met rum .

Nadien gegrilde langoustines ,verse vis met groentjes en rijst.

Ananas als dessert.

We kregen al vlug een aandachtige toeschouwer. Een hondje dat zich geduldig naast ons zette, wachtend om misschien toch iets te eten te krijgen?

We belonen haar beleefd zijn, met wat rijst en vis .

Een uurtje relaxen op het strand. De golven breken op het koraalrif voor ons.

Zwemmen is hier gevaarlijk. Onderstroming is sterk, meestal hier aan de Indische Oceaan , vanwege de riffen…

Toch moetende vissers hier dagelijks met hun gammele prauwen rechtdoor de golven, want achter het rif zit de meeste vis. Het leven is hier hard. Zoals Joël (gids), ons een man aanduidde, die na zijn vangst op zee, doorvaart langs de rivier, en 20 km verder zijn vis gaat verkopen op de markt. Tot alles verkocht is. Dan keert hij terug naar het dorp. En dit scenario herhaalt zich iedere dag.

Om 14u30 vertrekken we met onze prauw terug richting vertrekplaats.

Félix , 1 van de roeiers , maakt er ons attent op dat er een Merlin Pêcheur in de rand zit. (ijsvogel)

Peddels stil en foto’s van ‘le roi des Pêcheurs’ is een feit.

Onze roeiers lachen en zingen voor ons. Ze houden er de moed en het ritme in.

Rustige avond in onze bungalow. Weer genoten van een fantastische dag.