Van Antananarivo naar Antsirabe

Dag 3

om half 9 vertrokken voor een tocht van 165 km naar Antsirabe.
Dit langs de belangrijkste weg die er is de N 7.
Het is toch niet te doen hier zelf met de auto te rijden. Door kleine dorpen, met veel mensen die gewoon langs de kant van de straat stappen.  Dan nog de vele karren, getrokken door zeboes, fietsers, de weg met veel putten, maken dat je altijd heel attent moet zijn tijdens het rijden.
Die rit van 165 km duurde dan ook 4 uur (1 korte stop voor koffie)  Om 12u30 aangekomen aan ons hotel 'Le Trianon' . Een oud koloniaal hotel uit de tijd van de Fransen, dat toch nog charmant oogt. Een mooi onderhouden tuin maakt het tot een gezellige plaats om te verblijven.
Antsirabe : indertijd ook het Vichy van Madagascar genoemd, vanwege de thermen met zout water. Het is ook de stad gekend om de halfedelstenen die hier verwerkt worden tot prachtige sieraden.
Je kan aan vele huizen zien, dat dit vroeger , in die koloniale tijd, een oord was van luxe en weelde.
Helaas, veel van dit mooie, is nu volledig vervallen. 
Eens je het centrum bent, merk je direct dat het leven hier niet gemakkelijk is.
Iedereen probeert wel iets te verkopen, hetzij aan de mensen van hier zelf, hetzij aan de toeristen..
(voor de toeristen gelden wel andere prijzen...) . De vele riksja's of pousse-pousses in de stad, maken de stad extra levendig en kleurrijk. De roots van de bevolking liggen in Afrika, maar wat velen niet weten, ook in Azie (Indie).  Deze stad geeft je ook een veiliger gevoel dan Tana.
Maar het blijft toch steeds oppassen.

Hoe is die her geraakt?

Centrum Antananarivo

dag 2

Een wandeling door de stad betekent hier : drukte van jewelste, massa's volk, kabaal, chaotisch, hectisch...
Kraampjes met TV antennes, gsm's, frigo's, kookpotten, matrassen, fruit, eten, fluitketels,horloges, gsm-herstellers,  enz. enz.
Tussendoor rijden auto's, moto's, taxi's ,taxi-brousses,  zonder één enkel verkeerslicht, zebrapad, verkeersbord, of iets dat erop lijkt. Daartussen lopen er dan nog mensen rond met matrassen,terwijl camionettes (heel oude), zich maar parkeren waar ze het denken.
Je moet je daardoor maar een weg proberen te banen, en zien dat je ondertussen niet omvergereden wordt. We waren hiertussen dan ook op zoek naar een USB-kabeltje voor mijn Olympus fototoestelletje. Het kleine ding dat je gemakkelijk kan wegstoppen. Best in een zak met een rits dan nog...Een veilig gevoel heb je hier dan ook niet....
Kabeltjes genoeg gezien, maar niet het gepaste....
En overal wordt je aangeklampt voor geld. Ze willen je met alles helpen, maar niet voor niets ...
Ik denk dat we dit gewoon zullen moeten worden, want dit zal  gans onze reis gebeuren..
En plots gebeurde het : een jonge kerel kwam naar me toegerend (heb hem niet zien aankomen in die massa volk) , en rukte aan mijn halskettingen.... Ik had geluk, hij had ze niet kunnen afrukken... Voelde ze wel in mijn nek snijden, maar ze bleven heel. Geert die dit zag, kon geen woord uitbrengen. Het ging allemaal zo snel. Ik heb geroepen... en plots verdween de jongeman  in de menigte... Geert had voordien reeds gezegd dat ik in het midden moest lopen...Tussen Piet en hem... Op dat moment liep ik wel achteraan...Wie denkt nu dat zoiets kan gebeuren in klaarlichte dag? Nadien ben ik wel mooi tussen mijn 2 bodyguards blijven lopen...
Even verder : halskettingen af, armband en horloge ook maar weggeborgen...
Het zal jullie duidelijk zijn waarom ik vandaag geen foto's kan plaatsen. Heb er enkele kunnen nemen , veraf van de drukte, maar die staan op het Olympusje... zonder kabel voor laptop.
We hebben toch zo een 3 uur rondgewandeld daar. Af en toe zag je wel wat security rondlopen, meestal in de buurt van een bank... Maar wat kunnen die enkele mensen doen ?
En... de job van de dag : politieagent zijn in Tana   ... Ocharme.. 1 mannetje die daar staat te fluiten (op een kruispunt waar 4 à 5 wegen tesamen komen), voor gek... niemand die hierop reageert... Al een geluk dat hij niet omvergereden is....

Een afspraak met onze gids/ chauffeur Mamy, gaf ons een goed gevoel. Mamy, wat zoveel betekent als sucré in het Frans. Ik vond Mamy wel een zeker knuffelgehalte hebben. Vandaar dat ik hem de volgende dagen , suikerbeertje ga noemen...
De 4 x 4 wagen die ons de volgende dagen naar onze geplande bestemmingen zal brengen, ziet er goed uit. Hopelijk heb ik het met deze beide  gedachten bij het rechte eind..

Nadien de ganse dag relaxed in het hotel gebleven.

Morgen om 8 uur afspraak met Mamy
Vertrek van Tana naar Antsirabe

Reis Madagascar

Vooral ik werkelijk met mijn nieuwe blog start , even dit :
1. Omdat ik met mijn blogger account foutmeldingen krijg, bij het maken van een 'nieuwe' blog, kan ik niet anders dan een vervolg op berichten van de Ijsland blog maken.
Vandaar de onlogische titel Ijsland-Madagascar.
2. Mijn verbindingskabeltje van mijn Olympus fototoestel ben ik thuis vergeten.
 Ik zal dan ook minder foto's kunnen plaatsen nu. Het is hier zeker niet aan te raden om met mijn grotere, zwaardere Nikon overal rond te lopen. Zeker in Tana niet.


Dag 1


Dag  1<em>  Dendermonde - Antananarivo

Al lang over gepraat, en nu eigenlijk is het toch zover. Op reis naar Madagascar !
Dit is nu wel niet een land waar je zonder voorbereidingen naar toe trekt. Niet zomaar het vliegtuig afstappen, en denken, ik zie wel waar ik uitkom.
Vele gespecialiseerde reisbureaus hebben hun diensten aangeboden, maar steeds zijn er voorwaarden aan verbonden. Hotels die zij boeken, route die zij bepalen... neen.
Wij hadden verkozen om  alles zelf te organizeren. Hebben zelf hotels gereserveerd en hebben een auto + bestuurder zelf uitgekozen. Ook de tocht op de Tsiribihina-rivier, hebben we zelf geboekt.

Om 6 uur met de auto naar Charles De Gaulle. Vlucht met Air France : boeing 777-300 : capaciteit: meer dan 300 passagiers.

Dit is een airbus van AirFrance

Boeiing 777

Om 11 u 40 (uurtje vertraging) stijgen we op : Piet, Geert en ik naar Antananarivo/Madagascar. We zullen het bij Tana houden. Antananarivo is zelfs voor de mensen hier te moeilijk om steeds te moeten uitspreken.
Na een vlucht van ongeveer 10 uur aankomst in Tana.
Het tempo van het luchthavenpersoneel is wel aan de lage kant. Wat een verschil met de bedrijvigheid van op Charles de Gaulle !
Iedereen is wel behulpzaam, soms té , en met de bedoeling geld te krijgen . Ze vragen er zelfs om. Soms opdringerig. Met het gevolg dat alles traag, chaotisch verloopt. Gelukkig, onze bagage is er toch !
Eens we de luchthaven verlaten met de taxi, richting hotel Sakamanga, hebben we al vlug in de gaten, dat wij hier beter niet zelf met de auto rijden.
Onderweg rijden we voorbij een omgekantelde jeep en andere wagen die tegen een muur verwrongen ligt.. Brr..

Het hotel, midden in de hoofstad lijkt ons wel te bevallen .
http://www.sakamanga.com/

onze kamer

onze kamer

vanuit onze kamer, afspraken maken met chauffeur

Vakantie !!!

zonnebril???